Colaboración literaria

“Pensei no teu nome. Repetino ata mesturar as súas letras e esquecelo. Memoricei o teu rostro ata que empezou a volverse borroso. Biquei os teus labios ata que perderon o sabor. Namoreime de ti cada vez que viña a min un recordo que eu mesma creei. Perdoei a túa indiferenza sabendo que regresarías ao lugar no que nunca estiveches. Rexeitei outros corazóns para deixar oco o teu. Defendinte ante os que se lamentaban da miña situación. Aceptei que non coñeceses o meu nome, nin o meu rostro, nin cales son os meus labios. Aceptei que non existía no teu recordo. Acepto que me deixes soa, que non acudas ás miñas pregarias, que non teñas corazón, que poída que nunca nos cheguemos a coñecer. Acepto que probablemente non existas. Váleme a esperanza de que haxa alguén para min. Non me esperas para acompañarme nesta viaxe errática. Imaxinarei a maior historia de amor a través dunha soa palabra túa. Negarei a miña existencia con tal de conseguir un só xesto teu, un rozamento, unha mirada gardada, para sempre, como un recordo do inexistente. Un ti e eu no que non participas. Un quérote ignorado polo eco. Un amor gardado na nada. Xa non vale. Non es ti son eu, porque ti non sabes que te espero. ”

 

Saquei o papel da máquina de escribir. Volvín ler coidadosamente a carta. Sentín rodar polas miñas meixelas un par de bágoas máis, ata rematar na camiseta que levaba posta, mireina.

-Mala idea. – pensei.

 

Era unha das súas camisetas, atraína ata o meu nariz, inspirei o seu aroma. Ese aroma traíame demasiados recordos: o primeiro sorriso, o primeiro bico, o seu aspecto polas mañás, o incriblemente ben que lle quedan os lentes, o sexy que está cando le, as caras que pon cando toca a guitarra, as sensacións que me produce con só unha mirada súa; pero detrás de todos eses recordos resoa na miña cabeza a voz robótica dunha muller dicindo:

 

-O número que vostede marcou non corresponde con ningún cliente.

Limpei as miñas bágoas co dorso da man e sequeinas ao pantalón. Dobrei lenta e coidadosamente o papel amarelento, metino no sobre que tiña ao lado. Nel pon “POR AVIÓN” e ten no contorno liñas vermellas e azuis alternas, encantábanme eses sobres; humedecín a xema dun dos meus dedos e paseina polo pegamento do peche, pechei o sobre con coidado de non engurrárse. Pechando o sobre tamén pechaba unha etapa da miña vida, unha etapa que non quería que se fose, pero era algo que estaba fóra do meu alcance, e sempre permanecería en min. Collín a pluma do seu estoxo, introducina no tinteiro e escribín o seu enderezo, sabíano de memoria, escribíalle constantemente cartas, malia que todos os dias ía á súa casa. Escribín o meu enderezo, deixei a pluma. Saquei un selo da súa caixa, pegueino enriba á dereita. Erguínme, collín a caixa en forma de baúl que tiña na libraría, fun buscar a chave que tiña no xoieiro, levantei a tapa e soou a música, pechei rapidamente o xoieiro despois de conseguir a chave, encantáballe esa música; o primeiro que facía ao entrar aquí era abrir a tapa, darlle corda á caixa e quedar cos ollos pechados, deleitándose no son que producía a caixa de música. Abrín a caixa. Nela había outra carta. No sobre habia un nome que coñecía demasiado ben. Sabíame palabra a palabra o que escribira naquela carta. Saquei o anel que me regalara, onde estaba gravado “Todo acontece por unha razón”.

 

-Pois poderías dicirme cal é a razón pola que desapareciches sen deixar pegada, e sen explicación ningunha, idiota. – Pensei en alto.

Atei o anel á carta e gardeina na caixa. Pechei a caixa e púxena no seu sitio.

O máis probable é que nunca chegue a ler a carta, tampouco necesito que o faga, simplemente necesito unha explicación, a de por que foi tan covarde, nin sequera foi capaz de romper comigo, simplemente desapareceu, e non sei nada dela. Quixera odiala, pero non podo, estou namorada dela. Seguirei amándoa ata o resto dos meus días, a diferenza de que o seu recordo non doerá, simplemente estará aí. Namorarse é como tatuarse o seu nome no corazón, por moito que queiras borrar o seu nome con láser sempre quedarán restos, e se che tatúas outro nome por enriba sempre estará o outro no fondo.

Nair Alonso Martínez. 1º Bacharelato F

Artigos recomendados

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará